maandag 25 januari 2016

Anekdote over met de kat in de dolmus

Inmiddels zijn we een stuk of wat katten rijker hier in Kusadasi. Drie zijn er tijdens onze afwezigheid geboren in ons tuinschuurtje. Twee hebben we opgenomen van onze dierenarts; weer andere zijn aan komen lopen. Sommige katten zijn hanteerbaar en komen in huis, andere buurtkatten komen alleen in de tuin eten en in de kattenbox slapen. En sommigen zitten er tussenin; ze durven wel binnen maar zijn nog niet op te pakken. De katten die hanteerbaar zijn laten we inenten en als ze oud genoeg zijn steriliseren. Met de katers doen we vooralsnog niets zolang er veel ongecastreerde katers rondlopen in de wijk. Maar we proberen zoveel mogelijk kattendames te laten helpen.

We gaan dus vaak naar de dierenarts. Met de dolmus en de kat in het korfje. Met de meesten is er behalve een miauwconcert geen probleem in het korfje. Maar onze rooie kater scheet heel zijn korfje onder, in de dolmus. Wat een stank! De volgende dag moesten wij weer met een kat naar de dierenarts. De chauffeur van de dolmus moet gedacht hebben: Dat niet nog eens! Want hij deed of hij ons niet zag staan en gaf me toch een dot gas! Gelukkig rijden er meer op de zelfde route en de volgende stopte wel.

Toch zal ik blij zijn als we weer een auto hebben want het is een heel gedoe. Katten valt nog mee maar grote honden mogen helemaal niet in de dolmus; we moeten dus nu een auto huren als onze Labrador Lobbes naar de dierenarts moet