vrijdag 26 februari 2016

Een auto overschijven in Turkije; zelfs de simpele versie was een hele rompslomp

De simpele versie want we konden een tweedehands auto vinden die al een MA kenteken had. Een MA kenteken is een speciaal voor buitenlanders die permanent of semipermanent in Turkije wonen, Als je dus een auto koopt met Turks kenteken koopt dan moet je een MA kenteken aanvragen. Maar in ons geval konden we die procedure dus overslaan.

Desalniettemin was het een heel gedoe i.t.t. Nederland waar je een auto overschrijven gewoon even regelt op het postkantoor. In Turkije ga je daarvoor samen met de vorige eigenaar naar de notaris, Met paspoort, Turks belastingnummer, je Ikamet (verblijfsvergunning) en vertaling van je paspoort. Deze vertaling moet zijn gedaan door een beëdigd Tolk in een taal die je goed spreekt. De verkoper was Engelstalig en wij begrijpen Engels goed dus we konden vooruit met een beëdigd tolk Engels die er de hele procedure bij moest zijn.

Goed om te weten is dat de auto op naam moet staan van alle personen die er in rijden, in ons geval mijn man en ik. Dan kan de auto ook verkocht worden in het geval dat een van ons beiden overlijdt; zou de auto alleen op naam van mijn man staan dan kan ik de auto niet verkopen zonder een gerechtelijke procedure die maanden kan duren.

Maar goed, terug naar het verhaal, Wij dachten na uren wachten klaar te zijn maar helaas.... Ze konden ons adres niet vinden in het computersysteem van de notaris. Wij moesten even naar het kantoor waar we de Ikamet (verblijfsvergunning) hadden aangevraagd om te vragen om ons adres in te voeren. Bij het Ikamet kantoor troffen wij gelukkig dezelfde Engels sprekende Turk die ons had geholpen met de Ikamet aanvraag, Hij zou even vlug voor ons  kijken. Maar... jullie staan al correct in ons systeem zo melde hij. Hij belde even met onze tolk. Het bleek dat het systeem van de Ikamet niet compatibel en niet gekoppeld was aan het systeem van de notaris. Wij moesten maar even naar het bevolkingsregister (nufus) om hen te vragen ons adres te updaten. Gelukkig was dat maar een deur verder maar het koste wel weer extra tijd.

De tolk, wetende dat alles veel tijd kost in Turkije, had gezegd dat we haar moesten bellen als we weer terug waren in het notariskantoor. Ze bleef maar in gesprek, 5 minuten, een kwartier, een half uur...., Toen kwamen we op het idee dat het tegoed op onze Turkse telefoon (die we pas een paar dagen hadden) misschien toch op was en we daarom constant een - in gesprekstoon - hoorden, Dat klopte want met de telefoon van het notariskantoor was zij wel te bereiken, En God en Allah zij geprezen, we waren nu vindbaar in het systeem van de notaris dus de papieren konden in orde worden gemaakt. Met die papieren mag je 30 dagen rijden vermits je verzekerd bent, Binnen 30 dagen moet je dan naar de verkeerspolitie voor een kenteken registratie bewijs.

De volgende stap was de auto verzekeren. Zoals gezegd moet je een autoverzekering hebben om van de Turkse verkeerspolitie een kentekenbewijs te verkrijgen wat je moet hebben om in de auto te mogen rijden.  Bij het verzekeringskantoor was er een probleem met het computersysteem en het was bijna sluitingstijd voor het hoofdkantoor. Of wij de volgende dag terug wilden komen om de papieren op te halen; die zouden dan beslist voor ons klaar liggen.

Helaas pindakaas..... Het spijt ons zeer, zei het verzekeringsvrouwke tegen mijn man. Wij kunnen u niet invoeren in het systeem want......Uw naam is te lang! Ze hadden dat nog nooit meegemaakt. Er was plaats in het veld voor 30 lettertekens. Maar in alle officiële papieren worden alle voornamen voluit geschreven. Mijn man heeft 4 doopnamen dus kwam hij ruimschoots lettertekens te kort. Het hoofdkantoor moest nu bij een of andere regeringsinstantie toestemming vragen om zijn naam voor de verzekeringspapieren in te korten. Het is allemaal goed gekomen maar ook dat koste weer een extra dag.

We kregen bezoek uit Nederland dus we hebben het verhaal verkeerspolitie even uitgesteld. We verwachten dat dir mogelijk ook wel een dag kon duren. Maar binnen een half uurtje was het gepiept.

Ten slotte nog een tip. Bij wat voor instantie ook, neem alle papieren mee die je hebt ook al denk je ze niet nodig te hebben. En overal vragen ze om een Turks mobiel nummer, voor Ikamet, om een bankrekening te open en voor van alles. Neem de tijd en heb geduld. Het personeel is overal zeer behulpzaam maar de computersystemen onderling zijn nog niet overal compatibel en sommige systemen lopen wel eens vast zoals wij hebben gemerkt. Maar uiteindelijk komt alles goed.

maandag 25 januari 2016

Turks leren..... Leuk maar ook frustrerend!

Wij hebben al lang geleden besloten om, wanneer gepensioneerd, semi permanent in Turkije te gaan wonen. Nu wonen we in een Turkse wijk in Kusadasi. Sommigen spreken wat Engels, anderen niet. Mijn man is in Nederland 3 jaar online en bij de volks hogeschool bezig geweest met Turks leren. Hij kent al veel woorden en veel grammatica. Hij kan het redelijk lezen maar verstaat weinig. Wanneer je een vraag kan stellen maar je verstaat het antwoord niet dan schiet dat ook niet op.

Zelf ben ik ook begonnen met Turkse les hier in Kusadasi. De lessen worden gegeven in het Engels in Berties Place. Het zijn goede lessen gegeven door een Turk. Maar het gaat mij allemaal te langzaam. Volgens mij is de beste manier dagelijks met Turks bezig zijn en vooral ook het dagelijks horen en nog belangrijker zelf spreken, hoe klein je woordenschat ook nog is.

En dat is hier een probleem. De meeste weken spreek ik alleen een paar zinnen Turks tijdens de les. Ik probeer het wel hoor, in restaurants en winkels. Maar 9 van de 10 keer krijg ik antwoord in het Engels. Aangezien Kusadasi een toeristische plaats is, willen de Turken hier hun Engels oefenen. En dat is naast het feit dat de lessen zo langzaam gaan, frustrerend.

Er zit dus weinig anders op dan veel Turks te luisteren via diverse media. Die zijn er gelukkig plenty; zo kan ik ook de zomermaanden in Nederlands mijn Turks blijven oefenen zodat niet alles wat ik geleerd heb weer verwaterd.

Is het moeilijk om redelijk Turks te verstaan en te spreken? De tijd zal het leren: de meningen erover zijn verdeeld. Sommigen zijn al jaren bezig met Turks en kennen nog niks. Weer anderen hebben het geleerd zonder cursus van Turks TV kijken in enkele maanden (ga dat nu ook proberen).

Maar het is ook leuk. Wanneer ik mijn Turkse buren kan verstaan en zelfs soms in het Turks antwoord kan geven, dan geeft dat een goed gevoel. Ook al gaat het moeizaam en het gesprek snel vast loopt door gebrek aan woordenkennis en het niet herkennen van woorden omdat ze een uitgang hebben waarvan ik de grammatica nog niet heb gehad. Maar al kan ik de hele zinnen niet begrijpen, ik pik er wel steeds meer woorden uit die ik ken. Lol er is dus nog hoop.

Dus ook maar vlijtig mijn woordjes blijven leren. Ik heb papieren kaartjes gemaakt Turks-Nederlands die ik doorneem tijdens de TV reclames. De woorden die ik vergeten ben of fout heb, oefen ik dan extra. Ik bedenk nu dat ik weer een paar nieuwe kaartjes moet bijmaken van mijn notities.

Ik ga morgen ook eens kijken of ik een Turks scrabblespel kan vinden. Is leuk voor ons studie groepje.


Anekdote over met de kat in de dolmus

Inmiddels zijn we een stuk of wat katten rijker hier in Kusadasi. Drie zijn er tijdens onze afwezigheid geboren in ons tuinschuurtje. Twee hebben we opgenomen van onze dierenarts; weer andere zijn aan komen lopen. Sommige katten zijn hanteerbaar en komen in huis, andere buurtkatten komen alleen in de tuin eten en in de kattenbox slapen. En sommigen zitten er tussenin; ze durven wel binnen maar zijn nog niet op te pakken. De katten die hanteerbaar zijn laten we inenten en als ze oud genoeg zijn steriliseren. Met de katers doen we vooralsnog niets zolang er veel ongecastreerde katers rondlopen in de wijk. Maar we proberen zoveel mogelijk kattendames te laten helpen.

We gaan dus vaak naar de dierenarts. Met de dolmus en de kat in het korfje. Met de meesten is er behalve een miauwconcert geen probleem in het korfje. Maar onze rooie kater scheet heel zijn korfje onder, in de dolmus. Wat een stank! De volgende dag moesten wij weer met een kat naar de dierenarts. De chauffeur van de dolmus moet gedacht hebben: Dat niet nog eens! Want hij deed of hij ons niet zag staan en gaf me toch een dot gas! Gelukkig rijden er meer op de zelfde route en de volgende stopte wel.

Toch zal ik blij zijn als we weer een auto hebben want het is een heel gedoe. Katten valt nog mee maar grote honden mogen helemaal niet in de dolmus; we moeten dus nu een auto huren als onze Labrador Lobbes naar de dierenarts moet