maandag 20 april 2015

Meubels kopen in Turkije is een avontuur!

Nog voordat wij de eerste keer naar ons huis gingen had ik via Facebook een leuk tweedehands stapelbed gevonden. We hadden het nodig voor onze kleinkinderen. We hadden toegezegd dat we had zouden kopen en dat we zouden bellen als we zelf in Kusadasi waren. Ik kende deze Limburgse mevrouw alleen van Facebook en we hoopten dat het stapelbed er nog steeds zou zijn. We belden en ja het was er nog. Met onze huurauto reden we naar het adres via de GPS. We zagen bij aankomst welliswaar de goede straatnaam op een bordje staan maar konden nergens het goede huisnummer vinden. Nog maar eens gebeld en gezegd waar wij stonden. Gaby zou haar man sturen die voor ons uit zou rijden. Haar man bleek een zeer vriendelijke Turk te zijn die goed Nederlands sprak. We werden erg gastvrij ontvangen op het terras waar we gezellig hebben zitten praten alvorens we het bed gingen bekijken. Bed en matrassen waren prima, dat was niet het probleem. Maar hoe dit alles in ons huis te krijgen. Ook daar werd voor gezorgd, zij zouden het bed enkele dagen later komen brengen. Ongelofelijk! Ze brachten het bed, gingen naar de winkel voor wat ontbrekende schroeven, hielpen het bed mee op te bouwen (de Turkse man en een vaste gast die een appartement van hen huurde) en brachten ook nog zelf bier mee brachten. Gaby was ook meegekomen. We konden erg goed met elkaar opschieten. Gaby en haar man hebben ook hulp aangeboden voor de meest uiteenlopende zaken: van het regelen van een goedkoop internet/telefoon abonnement, het regelen van een Ikamet tot het verkrijgen van een goedkoop half wild zwijn voor in de diepvries. Hulp waar we zeker dankbaar gebruik van zullen maken. Het is hartverwarmend zulke mensen te leren kennen.

We hadden ook nog een 2-persoonsbed nodig. Dat hadden we ook 2ehands via Facebook in Kusadasi gevonden maar op het laatste moment wilden deze mensen het toch niet verkopen. Wij dus naar een meubelhal in Kusadasi. De verkoopster was erg vriendelijk maar sprak geen Turks maar we kwamen er wel uit. het afspreken van het bezorgen deed mijn man telefonisch in de meubelhal in het Engels. Alles werd netjes op de bon genoteerd.
Op de dag van de bezorging kwam er geen bed ondanks dat mijn man die dag nog eens naar de meubelhal was gereden om te vragen waar het bleef. Maar hij was daarna niet wijzer dan ervoor.

Onze vriendelijke Turkse buurvrouw heeft toen laat in de middag voor ons gebeld om te informeren hoe het nou zat. Het bed zou 's avonds nog worden bezorgd maar helaas... géén bed. De volgende dag belde de buurvrouw weer voor ons. Er was onvoldoende personeel geweest om het bed te bezorgen. De verkoopster van de meubelhal had ons niet daarover gebeld omdat ze geen Engels sprak. Maar het bed zou nu 2 dagen later 's morgens worden bezorgd. En ja, het bed kwam. Weliswaar 's middags in plaats van 's morgens maar het werd wel helemaal naar boven gesjouwd en opgebouwd. Afspraken maken met Turken is niet altijd eenvoudig. Soms komen ze niet of op een andere tijd dan afgesproken. Zo gaat dat nu eenmaal hier. 

zaterdag 18 april 2015

Elke dag een huisdier erbij... of toch maar niet?

De volgende dagen werden we vereerd met het bezoek van talloze katten die ook steeds probeerden in huis te komen. Aan de haren op diverse kussens hadden sommigen in huis geslapen; ze waren binnen gekomen door een deur die op de 2e verdieping open stond. De vorige bewoners hadden verteld dat ze een poes die erg aanhankelijk regelmatig voerden. Het is een lief beest dus die hebben we min of meer geadopteerd. Ze is niet meer weg te slaan. We leren haar echter dat ze niet in huis mag en niet op het tuinmeubilair. Ze begint het aardig te snappen. Ze heeft buiten enkele mandjes met haar eigen kussentjes. Sorry maar alle anderen jagen we weg uit de tuin ( al strooi ik af en toe wat brokjes buiten de poort). Anders is het eind zoek want er lopen minsten een dozijn zwerfkatten in de buurt. Volgens mij worden ze regelmatig wel door mensen in de buurt gevoerd want er is er geen een echt mager maar ik wil ze niet allemaal in de tuin hebben omdat het dan niet te voorkomen is dat ze door open deuren en ramen in huis komen. We hebben al gemerkt dat gaas tot halverwege de ramen niet echt helpt; ze gebruiken het als klimrek. Het is dus eenvoudiger om de tuin met uitzondering van die ene taboe te verklaren voor de pluizige buurtbewoners. Ivm met allergieën van mezelf en logees.  

De volgende dag zat er een schildpad midden op straat en de volgende dag nóg een. Waarschijnlijk verdreven van hun stekje aan de overkant. Eerst een braakliggende heuvel met onkruid en gras maar nu een bouwplaats van enkele duplex woningen + zwembad. Ik had beide in eerste instantie bij ons in de tuin want ik vind schildpadden grappige beesten. Maar ik moest ze te vaak redden omdat ze op hun rug lagen in de afwateringsgreppel of zich klem liepen in tussen de bananenbomen. Toen heb ik ze maar naar graziger weiden verplaatst veilig voor het bouwverkeer.

Ik mis mijn eigen hond nog steeds waarvoor we noodgedwongen een nieuw baasje moesten zoeken in Nederland wat gelukkig is gelukt. 

donderdag 16 april 2015

Een reis met hindernissen

Op het navigatiesysteem hadden wij vliegveld Düsseldorf ingevoerd. Is het vliegveld gekrompen? was mijn reactie toen wij er aankwamen. In mijn herinnering was het het vliegveld veel groter. Maar goed dat wij de reistijd ruim hadden genomen want het was het verkeerde vliegveld. Na het straatadres van de voucher te hebben ingevoerd kwamen wij wel bij het juiste vliegveld. Achteraf gezien hadden we onze vlucht gemakkelijk gehaald want het begon al  met een uur vertraging.

Om mee te mogen met het vliegtuig van Düsseldorf naar Istanbul moest ik bij de controle eerst een liedje blazen op mijn altsax (zodat ze wisten dat er geen drugs of zo in waren verstopt.

Onze vlucht was met overstappen in Istanbul naar Izmir. We hadden dat geboekt omdat het wat goedkoper was. Hoewel we op tijd waren voor het overstappen zeg ik: eens maar nooit meer. Weer de hele controle kermis. En het was een heel eind lopen in Istanbul tot we bij de uitgang waren. Omdat je aankomt bij de locale vluchten maar uitcheckt bij de internationale vluchten en deze locaties liggen vrij ver van elkaar.

We hadden ook een shuttle bus besproken. Shuttles zijn een stuk goedkoper dan gewone taxis. Het enige minpuntje is dat je als eindbestemming alleen hotels kunt opgeven en niet je huisadres maar ons huis ligt vlakbij een hotel. Het is wel een aardige klim naar boven, zeker met koffers.

In het shuttlebusje waren wij tweeën de enige passagiers dus het laatste stukje van de reis ging vrij voorspoedig. We kregen zelfs een flesje water van de chauffeur. Zet ons hier beneden op de hoek maar af, zeiden wij de chauffeur toen we bij het hotel bij ons in de buurt aankwamen, (dat zou weer een stukje lopen schelen). Maar de chauffeur wilde ons perse netjes voor de deur van het hotel afzetten. De goede man kon natuurlijk niet weten dat wij daar helemaal niet moesten zijn. Toen hij onze koffers had uitgeladen zag de chauffeur dat de receptie van het hotel helemaal donker was. Logisch want het is nog niet open in april. De chauffeur maakte zich op om de manager van het hotel te gaan halen. Met wat Engels en zeer gebrekkig Turks van onze kant konden wij hem duidelijk maken dat we naar ons huis moesten in de wijk achter het hotel, de berg op. En dat wij het laatste stukje zouden lopen.
Daar wilde de chauffeur helemaal niets van weten. Het was geen enkel probleem om ons even naar ons huis te brengen. Officieel mag dat niet maar we waren de man zeer dankbaar en hebben hem als dank een paar pakjes sigaretten gegeven. Hopelijk hebben we bij een volgende transfer weer chauffeur.

Na 10 minuten morrelen met de sleutel konden wij ons huis in. De stalen deur klemt nogal in het slot. Natuurlijk was er geen eten in ons huis. We barsten van de honger. Door de vertraging en de gehaaste overstap hadden wij geen tijd gehad om nog iets te eten op het vliegveld van Istanbul.

In april zijn bijna alle restaurantjes op Ladies Beach nog gesloten maar wij wisten er eentje (Palm Beach Bar & Restaurant) die het hele jaar open is. We hadden daar ook gegeten tijdens de bezichtigingsreis. Het zaakje was nog open maar de keuken was al gesloten en de kok stond op het punt om naar huis te gaan. Maar broodjes en wat salade was geen enkel probleem. We hadden zo´n honger dat we zelfs gebakken schoenzool goed hadden gevonden maar we kregen een omelet met brood en sla. Heerlijk!
Gelukkig vonden we ook nog een taxi zodat we het hele stuk bergop niet terug hoefden te lopen. Moe maar voldaan sliepen we de eerste nacht in ons nieuwe huis als rozen.