zaterdag 18 april 2015

Elke dag een huisdier erbij... of toch maar niet?

De volgende dagen werden we vereerd met het bezoek van talloze katten die ook steeds probeerden in huis te komen. Aan de haren op diverse kussens hadden sommigen in huis geslapen; ze waren binnen gekomen door een deur die op de 2e verdieping open stond. De vorige bewoners hadden verteld dat ze een poes die erg aanhankelijk regelmatig voerden. Het is een lief beest dus die hebben we min of meer geadopteerd. Ze is niet meer weg te slaan. We leren haar echter dat ze niet in huis mag en niet op het tuinmeubilair. Ze begint het aardig te snappen. Ze heeft buiten enkele mandjes met haar eigen kussentjes. Sorry maar alle anderen jagen we weg uit de tuin ( al strooi ik af en toe wat brokjes buiten de poort). Anders is het eind zoek want er lopen minsten een dozijn zwerfkatten in de buurt. Volgens mij worden ze regelmatig wel door mensen in de buurt gevoerd want er is er geen een echt mager maar ik wil ze niet allemaal in de tuin hebben omdat het dan niet te voorkomen is dat ze door open deuren en ramen in huis komen. We hebben al gemerkt dat gaas tot halverwege de ramen niet echt helpt; ze gebruiken het als klimrek. Het is dus eenvoudiger om de tuin met uitzondering van die ene taboe te verklaren voor de pluizige buurtbewoners. Ivm met allergieën van mezelf en logees.  

De volgende dag zat er een schildpad midden op straat en de volgende dag nóg een. Waarschijnlijk verdreven van hun stekje aan de overkant. Eerst een braakliggende heuvel met onkruid en gras maar nu een bouwplaats van enkele duplex woningen + zwembad. Ik had beide in eerste instantie bij ons in de tuin want ik vind schildpadden grappige beesten. Maar ik moest ze te vaak redden omdat ze op hun rug lagen in de afwateringsgreppel of zich klem liepen in tussen de bananenbomen. Toen heb ik ze maar naar graziger weiden verplaatst veilig voor het bouwverkeer.

Ik mis mijn eigen hond nog steeds waarvoor we noodgedwongen een nieuw baasje moesten zoeken in Nederland wat gelukkig is gelukt.