donderdag 16 april 2015

Een reis met hindernissen

Op het navigatiesysteem hadden wij vliegveld Düsseldorf ingevoerd. Is het vliegveld gekrompen? was mijn reactie toen wij er aankwamen. In mijn herinnering was het het vliegveld veel groter. Maar goed dat wij de reistijd ruim hadden genomen want het was het verkeerde vliegveld. Na het straatadres van de voucher te hebben ingevoerd kwamen wij wel bij het juiste vliegveld. Achteraf gezien hadden we onze vlucht gemakkelijk gehaald want het begon al  met een uur vertraging.

Om mee te mogen met het vliegtuig van Düsseldorf naar Istanbul moest ik bij de controle eerst een liedje blazen op mijn altsax (zodat ze wisten dat er geen drugs of zo in waren verstopt.

Onze vlucht was met overstappen in Istanbul naar Izmir. We hadden dat geboekt omdat het wat goedkoper was. Hoewel we op tijd waren voor het overstappen zeg ik: eens maar nooit meer. Weer de hele controle kermis. En het was een heel eind lopen in Istanbul tot we bij de uitgang waren. Omdat je aankomt bij de locale vluchten maar uitcheckt bij de internationale vluchten en deze locaties liggen vrij ver van elkaar.

We hadden ook een shuttle bus besproken. Shuttles zijn een stuk goedkoper dan gewone taxis. Het enige minpuntje is dat je als eindbestemming alleen hotels kunt opgeven en niet je huisadres maar ons huis ligt vlakbij een hotel. Het is wel een aardige klim naar boven, zeker met koffers.

In het shuttlebusje waren wij tweeën de enige passagiers dus het laatste stukje van de reis ging vrij voorspoedig. We kregen zelfs een flesje water van de chauffeur. Zet ons hier beneden op de hoek maar af, zeiden wij de chauffeur toen we bij het hotel bij ons in de buurt aankwamen, (dat zou weer een stukje lopen schelen). Maar de chauffeur wilde ons perse netjes voor de deur van het hotel afzetten. De goede man kon natuurlijk niet weten dat wij daar helemaal niet moesten zijn. Toen hij onze koffers had uitgeladen zag de chauffeur dat de receptie van het hotel helemaal donker was. Logisch want het is nog niet open in april. De chauffeur maakte zich op om de manager van het hotel te gaan halen. Met wat Engels en zeer gebrekkig Turks van onze kant konden wij hem duidelijk maken dat we naar ons huis moesten in de wijk achter het hotel, de berg op. En dat wij het laatste stukje zouden lopen.
Daar wilde de chauffeur helemaal niets van weten. Het was geen enkel probleem om ons even naar ons huis te brengen. Officieel mag dat niet maar we waren de man zeer dankbaar en hebben hem als dank een paar pakjes sigaretten gegeven. Hopelijk hebben we bij een volgende transfer weer chauffeur.

Na 10 minuten morrelen met de sleutel konden wij ons huis in. De stalen deur klemt nogal in het slot. Natuurlijk was er geen eten in ons huis. We barsten van de honger. Door de vertraging en de gehaaste overstap hadden wij geen tijd gehad om nog iets te eten op het vliegveld van Istanbul.

In april zijn bijna alle restaurantjes op Ladies Beach nog gesloten maar wij wisten er eentje (Palm Beach Bar & Restaurant) die het hele jaar open is. We hadden daar ook gegeten tijdens de bezichtigingsreis. Het zaakje was nog open maar de keuken was al gesloten en de kok stond op het punt om naar huis te gaan. Maar broodjes en wat salade was geen enkel probleem. We hadden zo´n honger dat we zelfs gebakken schoenzool goed hadden gevonden maar we kregen een omelet met brood en sla. Heerlijk!
Gelukkig vonden we ook nog een taxi zodat we het hele stuk bergop niet terug hoefden te lopen. Moe maar voldaan sliepen we de eerste nacht in ons nieuwe huis als rozen.