dinsdag 17 februari 2015

Helaas, onze hond kan niet mee naar Turkije

Verdrietig en blij tegelijk wegens het afscheid van Kira, mijn Rottweiler

We wilden onze hond zo graag meenemen naar Turkije. En het mag ook als je bepaalde regels volgt. Meer info hier.

Honden accepteren veel en ervaren zaken die ze als puppy hebben meegemaakt (socialisatie en inprenting), zoals kinderen, verkeer, uit logeren in een kennel, andere dieren, mee met de auto-bus-trein, enz. Onze Kira heeft nooit gevlogen en is ook nooit uit logeren geweest in een kennel of hondenpension. Op diverse fora heb ik toen ervaringen opgezocht die met hun hond naar Turkije waren gevlogen. Op enkele uitzonderingen na waren de meeste ervaringen slecht. Sommige honden kwamen helemaal uitgedroogd aan, enkele gingen zelfs dood. Veel honden waren na de reis voor langere tijd gestresst. Als de hond de reis maar één keer hoeft te maken, allah, maar om onze hond dit herhaaldelijk aan te doen, nee.

Onze Kira kwam bij ons als puppy. Het was echt MIJN hond. Mede door gehoorzaamheidstrainingen luisterde ze perfect en Kira heeft een erg lief karakter. Maar Kira is nooit in een hondenpension of kennel geweest. Mijn zonen waren altijd zo lief om voor haar te zorgen tijdens vakanties. Eén keer heeft ze een nacht bij de dierenarts moeten blijven. Ze ging volledig over de rooie. 

Daarom zijn we er van overtuigd dat steeds heen en weer vliegen voor Kira, vanwege de stress die dat voor haar oplevert, geen optie is. De kans dat ze bang of agressief wordt, is dan groot. We willen haar dat niet aandoen. De kans bestaat ook dat een vliegmaatschappij haar weigert mee te nemen als ze zo over de rooie gaat; een Rottweiler die helemaal over de rooie is, is beangstigend om te zien. Haar maandenlang in een hondenpension stoppen is evenmin een optie, ze zou er wegkwijnen.

Met pijn in ons hart dan maar besloten om een nieuw baasje voor haar te zoeken. Ja dat geeft ook stress voor Kira, vanwege de band die ze met ons had zal ze ons missen (en wij haar) maar dat is te overkomen bij de juiste baas. Wij hebben zelf vroeger oudere honden genomen die ons na een poosje volledig accepteerden als baas.

De Rottweiler herplaatsing kon helaas niets voor ons betekenen, ze zitten overvol. Door stom toeval vonden wij online een advertentie van een mevrouw die een Rottweiler zocht. We hebben gebeld en zijn toen een paar dagen later met Kira naar haar toegegaan. Het was een hele lieve mevrouw. In huis stonden veel fotos van haar vorige Rottweiler die een jaar geleden vanwege een tumor was overleden. Toen ze Kira zag moest ze daarom weer huilen. De mevrouw woont alleen wat perfect is voor Kira omdat het qua binding een een-vrouws-hond is. De mevrouw begreep dat het een poosje zal duren voordat Kira haar als nieuw baasje zal accepteren. Maar ze vond Kira helemaal geweldig en wandelt vaak met de hond wat Kira geweldig vindt, dus het is een kwestie van wat tijd voor Kira weer helemaal happy is. We houden contact en dat vind ik fijn, Het houdt me erg bezig hoe het met Kira gaat. De laatste berichten zijn dat Kira ons mist (zoals we al verwachten) maar voor de rest gaat het redelijk goed. Maar nu ik dit schrijf is ze pas 1 dag en een nacht weg. Ik mis Kira erg maar ben ook blij dat we een goed adres voor haar hebben gevonden.

Desalnietemin mis ik mijn hond erg. Ik denk dat we tezijnertijd wel een nieuw Rottweilerpup zullen nemen die we dan zo gauw het kan gaan wennen aan vliegen en af en toe uit logeren in een kennel zodat het op en neer reizen 2x per jaar geen stress oplevert.