zaterdag 16 mei 2015

Een klusmannetje vinden in Kusadasi Turkije

De vorige eigenaar had ons al verteld dat er iets was met de zonnecollector voor warm water op het dak. Deze had ons ook een adres voor reparatie gegeven, we konden het winkeltje echter niet gevonden krijgen. Wij dus zelf op zoek naar een mannetje om het te repareren. We vonden er een die wilde komen kijken wat er moest worden gedaan. Hij sprak alleen Turks. Gelukkig kwam onze Turkse buurvrouw thuis om te vertalen. Zonder zelf op het dak te gaan kijken wat er precies kapot was wist hij te vertellen dat ALLES vernieuwd moest worden. De buurvrouw zei dat de prijs veel te hoog was. Wij waren ook niet van plan om alles te vernieuwen aangezien de vorige eigenaar had gezegd dat het een kleine reparatie betrof en dit mannetje niet eens wilde kijken wat de schade was. Hij dacht waarschijnlijk, aangezien we nog bijna geen Turks kennen, op een gemakkelijke manier een hoop geld te verdienen. De buurvrouw vertelde de man dat wij zouden bellen als we iets wilde. De buurvrouw vertelde ook dat haar man (werkzaam in constructie) een vriend had die solarsystemen en ook de lekkende wateraansluiting kon repareren voor een eerlijke prijs.

Het mannetje van de buren kwam. Hij moest halsbrekende toeren (een gammel keukentrapje op een schuin dak) verrichten om de schade op het dak te kunnen bekijken. Er moest een zonnepaneel worden vervangen en nog een ander dingetje. De kosten waren een fractie van wat een heel nieuw systeem zou kosten, inclusief materiaal en arbeidsloon. Wij gingen akkoord. Een van de 2 mannen scheurde zijn nog vrij goede knockoff spijkerbroek tijdens de reparaties die nog steeds met halsbrekende toeren moest worden uitgevoerd. Wij waren zo tevreden dat wij een flinke fooi gaven zodat hij een nieuwe kon kopen. 

Via de buren vonden wij ook een mannetje dat een luik in het dak kon maken zodat eventuele toekomstige reparaties gemakkelijker kunnen worden gedaan. Door onszelf of een ander. Via onze makelaar zou er ook een mannetje komen kijken om de afdeksteen opnieuw aan te metselen op de schoorsteen en de stalen plaat, tijdelijk aangebracht om inregenen te voorkomen, te verwijderen. het mannetje kwam, zei dat het het zou komen maken en kwam vervolgens niet meer opdagen. Nu we een goed dakluik hebben kan mijn man dat makkelijk zelf doen als we weer terug zijn. Het dak zelf is niet erg schuin. Alleen óp het dak komen was levensgevaarlijk tenzij je een chimpansee bent; ik had het mijn man ten strengste verboden om zelf het dak op te gaan.

We zijn gezegend met onze Turkse buren en ook met nieuw gevonden kenissen die al lang in Kusadasi wonen. Zoals overal ter wereld zijn er in Kusadsi eerlijke bedrijven en bedrijven die proberen een slaatje uit je te slaan omdat de de taal nog niet machtig bent. Als je van plan bent je in Turkije voor langere tijd te vestigen is het raadzaam om van te voren al wat contacten te leggen op Facebook groepen (b.v. Nederlanders en Belgen in Kusadasi) en Turkijeforums. Op Turkije Links staan al diverse links naat Facebook groepen, Turkije Forums en andere nuttige links voor info vastgoed en regelgeving voor van alles en nog wat in Turkije.

In Kusadasi zijn ook enkele bar/restaurants waar Nederlanders maar ook Engelsen en Ieren die in Kusadasi wonen, elkaar regelmatig treffen. Ik heb visitekaartjes van diversen maar die liggen nog in Kusadasi. Ik zal ze linken als we daar weer zijn.

maandag 20 april 2015

Meubels kopen in Turkije is een avontuur!

Nog voordat wij de eerste keer naar ons huis gingen had ik via Facebook een leuk tweedehands stapelbed gevonden. We hadden het nodig voor onze kleinkinderen. We hadden toegezegd dat we had zouden kopen en dat we zouden bellen als we zelf in Kusadasi waren. Ik kende deze Limburgse mevrouw alleen van Facebook en we hoopten dat het stapelbed er nog steeds zou zijn. We belden en ja het was er nog. Met onze huurauto reden we naar het adres via de GPS. We zagen bij aankomst welliswaar de goede straatnaam op een bordje staan maar konden nergens het goede huisnummer vinden. Nog maar eens gebeld en gezegd waar wij stonden. Gaby zou haar man sturen die voor ons uit zou rijden. Haar man bleek een zeer vriendelijke Turk te zijn die goed Nederlands sprak. We werden erg gastvrij ontvangen op het terras waar we gezellig hebben zitten praten alvorens we het bed gingen bekijken. Bed en matrassen waren prima, dat was niet het probleem. Maar hoe dit alles in ons huis te krijgen. Ook daar werd voor gezorgd, zij zouden het bed enkele dagen later komen brengen. Ongelofelijk! Ze brachten het bed, gingen naar de winkel voor wat ontbrekende schroeven, hielpen het bed mee op te bouwen (de Turkse man en een vaste gast die een appartement van hen huurde) en brachten ook nog zelf bier mee brachten. Gaby was ook meegekomen. We konden erg goed met elkaar opschieten. Gaby en haar man hebben ook hulp aangeboden voor de meest uiteenlopende zaken: van het regelen van een goedkoop internet/telefoon abonnement, het regelen van een Ikamet tot het verkrijgen van een goedkoop half wild zwijn voor in de diepvries. Hulp waar we zeker dankbaar gebruik van zullen maken. Het is hartverwarmend zulke mensen te leren kennen.

We hadden ook nog een 2-persoonsbed nodig. Dat hadden we ook 2ehands via Facebook in Kusadasi gevonden maar op het laatste moment wilden deze mensen het toch niet verkopen. Wij dus naar een meubelhal in Kusadasi. De verkoopster was erg vriendelijk maar sprak geen Turks maar we kwamen er wel uit. het afspreken van het bezorgen deed mijn man telefonisch in de meubelhal in het Engels. Alles werd netjes op de bon genoteerd.
Op de dag van de bezorging kwam er geen bed ondanks dat mijn man die dag nog eens naar de meubelhal was gereden om te vragen waar het bleef. Maar hij was daarna niet wijzer dan ervoor.

Onze vriendelijke Turkse buurvrouw heeft toen laat in de middag voor ons gebeld om te informeren hoe het nou zat. Het bed zou 's avonds nog worden bezorgd maar helaas... géén bed. De volgende dag belde de buurvrouw weer voor ons. Er was onvoldoende personeel geweest om het bed te bezorgen. De verkoopster van de meubelhal had ons niet daarover gebeld omdat ze geen Engels sprak. Maar het bed zou nu 2 dagen later 's morgens worden bezorgd. En ja, het bed kwam. Weliswaar 's middags in plaats van 's morgens maar het werd wel helemaal naar boven gesjouwd en opgebouwd. Afspraken maken met Turken is niet altijd eenvoudig. Soms komen ze niet of op een andere tijd dan afgesproken. Zo gaat dat nu eenmaal hier. 

zaterdag 18 april 2015

Elke dag een huisdier erbij... of toch maar niet?

De volgende dagen werden we vereerd met het bezoek van talloze katten die ook steeds probeerden in huis te komen. Aan de haren op diverse kussens hadden sommigen in huis geslapen; ze waren binnen gekomen door een deur die op de 2e verdieping open stond. De vorige bewoners hadden verteld dat ze een poes die erg aanhankelijk regelmatig voerden. Het is een lief beest dus die hebben we min of meer geadopteerd. Ze is niet meer weg te slaan. We leren haar echter dat ze niet in huis mag en niet op het tuinmeubilair. Ze begint het aardig te snappen. Ze heeft buiten enkele mandjes met haar eigen kussentjes. Sorry maar alle anderen jagen we weg uit de tuin ( al strooi ik af en toe wat brokjes buiten de poort). Anders is het eind zoek want er lopen minsten een dozijn zwerfkatten in de buurt. Volgens mij worden ze regelmatig wel door mensen in de buurt gevoerd want er is er geen een echt mager maar ik wil ze niet allemaal in de tuin hebben omdat het dan niet te voorkomen is dat ze door open deuren en ramen in huis komen. We hebben al gemerkt dat gaas tot halverwege de ramen niet echt helpt; ze gebruiken het als klimrek. Het is dus eenvoudiger om de tuin met uitzondering van die ene taboe te verklaren voor de pluizige buurtbewoners. Ivm met allergieën van mezelf en logees.  

De volgende dag zat er een schildpad midden op straat en de volgende dag nóg een. Waarschijnlijk verdreven van hun stekje aan de overkant. Eerst een braakliggende heuvel met onkruid en gras maar nu een bouwplaats van enkele duplex woningen + zwembad. Ik had beide in eerste instantie bij ons in de tuin want ik vind schildpadden grappige beesten. Maar ik moest ze te vaak redden omdat ze op hun rug lagen in de afwateringsgreppel of zich klem liepen in tussen de bananenbomen. Toen heb ik ze maar naar graziger weiden verplaatst veilig voor het bouwverkeer.

Ik mis mijn eigen hond nog steeds waarvoor we noodgedwongen een nieuw baasje moesten zoeken in Nederland wat gelukkig is gelukt. 

donderdag 16 april 2015

Een reis met hindernissen

Op het navigatiesysteem hadden wij vliegveld Düsseldorf ingevoerd. Is het vliegveld gekrompen? was mijn reactie toen wij er aankwamen. In mijn herinnering was het het vliegveld veel groter. Maar goed dat wij de reistijd ruim hadden genomen want het was het verkeerde vliegveld. Na het straatadres van de voucher te hebben ingevoerd kwamen wij wel bij het juiste vliegveld. Achteraf gezien hadden we onze vlucht gemakkelijk gehaald want het begon al  met een uur vertraging.

Om mee te mogen met het vliegtuig van Düsseldorf naar Istanbul moest ik bij de controle eerst een liedje blazen op mijn altsax (zodat ze wisten dat er geen drugs of zo in waren verstopt.

Onze vlucht was met overstappen in Istanbul naar Izmir. We hadden dat geboekt omdat het wat goedkoper was. Hoewel we op tijd waren voor het overstappen zeg ik: eens maar nooit meer. Weer de hele controle kermis. En het was een heel eind lopen in Istanbul tot we bij de uitgang waren. Omdat je aankomt bij de locale vluchten maar uitcheckt bij de internationale vluchten en deze locaties liggen vrij ver van elkaar.

We hadden ook een shuttle bus besproken. Shuttles zijn een stuk goedkoper dan gewone taxis. Het enige minpuntje is dat je als eindbestemming alleen hotels kunt opgeven en niet je huisadres maar ons huis ligt vlakbij een hotel. Het is wel een aardige klim naar boven, zeker met koffers.

In het shuttlebusje waren wij tweeën de enige passagiers dus het laatste stukje van de reis ging vrij voorspoedig. We kregen zelfs een flesje water van de chauffeur. Zet ons hier beneden op de hoek maar af, zeiden wij de chauffeur toen we bij het hotel bij ons in de buurt aankwamen, (dat zou weer een stukje lopen schelen). Maar de chauffeur wilde ons perse netjes voor de deur van het hotel afzetten. De goede man kon natuurlijk niet weten dat wij daar helemaal niet moesten zijn. Toen hij onze koffers had uitgeladen zag de chauffeur dat de receptie van het hotel helemaal donker was. Logisch want het is nog niet open in april. De chauffeur maakte zich op om de manager van het hotel te gaan halen. Met wat Engels en zeer gebrekkig Turks van onze kant konden wij hem duidelijk maken dat we naar ons huis moesten in de wijk achter het hotel, de berg op. En dat wij het laatste stukje zouden lopen.
Daar wilde de chauffeur helemaal niets van weten. Het was geen enkel probleem om ons even naar ons huis te brengen. Officieel mag dat niet maar we waren de man zeer dankbaar en hebben hem als dank een paar pakjes sigaretten gegeven. Hopelijk hebben we bij een volgende transfer weer chauffeur.

Na 10 minuten morrelen met de sleutel konden wij ons huis in. De stalen deur klemt nogal in het slot. Natuurlijk was er geen eten in ons huis. We barsten van de honger. Door de vertraging en de gehaaste overstap hadden wij geen tijd gehad om nog iets te eten op het vliegveld van Istanbul.

In april zijn bijna alle restaurantjes op Ladies Beach nog gesloten maar wij wisten er eentje (Palm Beach Bar & Restaurant) die het hele jaar open is. We hadden daar ook gegeten tijdens de bezichtigingsreis. Het zaakje was nog open maar de keuken was al gesloten en de kok stond op het punt om naar huis te gaan. Maar broodjes en wat salade was geen enkel probleem. We hadden zo´n honger dat we zelfs gebakken schoenzool goed hadden gevonden maar we kregen een omelet met brood en sla. Heerlijk!
Gelukkig vonden we ook nog een taxi zodat we het hele stuk bergop niet terug hoefden te lopen. Moe maar voldaan sliepen we de eerste nacht in ons nieuwe huis als rozen.



dinsdag 24 maart 2015

Welkom in Huize Chaos

Welkom in Huize Chaos... Dát is momenteel en de komende maand mijn begroeting wanneer er iemand langs komt.

Dit is de laatste week in ons oude huis. Veel spullen zijn uitgezocht. Een deel ging naar de rommelmarkt, een nog groter deel in de container. Momenteel zitten we op oude stoelen die nog moeten worden weggeggooid temidden van dozen die mee moeten naar de camping waarvan een deel dozen papieren die we op de camping nog moeten uitzoeken.

TV, koffieapparaat en computer gaan op de laatste dag mee naar de camping. Op 31 maart moet ik gelukkig voor de laatste keer mijn bedrijfsbelasting doen. De laatste keer omdat ik officieel mijn bedrijfje beeindig. Ik blijf nog wel wat doen online maar als hobby en particulier.

Op de camping is het ook een chaos. De voortent staat vol met dozen waarvan de inhoud in een kast in de voortent moet. Een grote kast die echter eerst nog moet worden opgebouwd. Alles gaat moeizaam. Mijn man loopt slecht en heeft pijn met lopen aan zijn been en zijn voet. Een technisch mankement naar alle waarschijnlijkheid waar hij niet op korte termijn aan kan worden geholpen. Desalniettemin maak ik me er zorgen over. Ik slaap al een poosje slecht, ik heb moeite met in slaap vallen vanwege de vele gedachten die in mijn hoofd tollen, to-do lijstjes vooral. Ook mis ik mijn hond Kira nog elke dag.

Ons huis in Kusadasi is netjes op orde maar wordt ook tijdelijk een chaos zodra we er zijn. Er moeten meubels boven worden verzet om plaats te maken voor een extra 2 persoonsbed en een stapelbed. Gevonden en in principe gekocht in Kusadasi via een facebook groep. Afgesproken is dat we bellen voor de bedden als ze er zijn zodat we kunnen regelen hoe de bedden op ons adres in Kusadasi komen. De mensen waarvan we hebben gekocht hebben toegezegd de bedden vast te houden en ons te helpen met het regelen van het vervoer. Hoewel ik goede hoop heb dat het zo zal gaan weet ik het niet 100% zeker want ik ken deze mensen alleen een beetje on-line. En ik heb die bedden nodig want mijn zoon komt met vrouw en 2 kleinkinderen in mei. 
In het huis in Kusadasi heb ik maar een vaag idee van de inventaris. Er staan apparaten in waarvan ik geen idee heb hoe ze te bedienen zoals een broodmachine en een expressoapparaat, Hopenlijk zijn de knoppen duidelijk of hebben ze een Nederlands of Engels opschrift. Alles is online uit te zoeken maar we gaan pas in September een Ikamet aanvragen die nodig is voor telefoon/internet en andere zaken. September omdat we dan zeker weten dat de tijd om jaaarlijks verlenging aan te vragen valt in de periode dat we daar aanwezig zijn. Tot die tijd moeten we maar openbaar wifi gebruiken.

Zolang we in Nederland zijn heeft mijn man wel hulp van kinderen en bekenden met sjouwen en het opbouwen van meubels maar in Kusadasi kennen we nog bijna niemand. Hopenlijk zijn onze buren daar aardig en zijn ze bereid een handje te helpen. Ik kijk er echt naar uit om deels op de camping en deels in Kusadasi te gaan leven maar ik denk soms wel: waar zijn we aan begonnen.

Het zal dus nog maanden duren voor we overal echt helemaal op orde zijn en onze draai hebben gevonden. Onze levensstijl gaat immers ook helemaal veranderen. We moeten straks niks meer uitgezonderd het op tijd vervullen van diverse formaliteiten zoals betalingen die in Nederland automatisch gaan. Wat dat betreft is het misschien wel goed dat we nog lange to-do lijstjes hebben, dan is de overgang minder groot. Immers, ergens wonen is anders dan ergens op vakantie zijn.

Plannen? Zelf wil ik wat oude hobbies weer oppakken zoals tuinieren en ik zal vanaf September ook veel tijd besteden aan het leren van Turks. Hopenlijk kunnen we ook iets gaan doen met muziek (we zijn beiden amateur muzikanten). Daarnaast overwegen we wat vrijwilligerswerk te gaan doen in een asiel of dergelijk. Ik wil ook weer een Rottweiler in de toekomst. Een puppy of een herplaatser die geen moete heeft met vliegreizen en incidenteel verblijf in een pension wanneer we kort op en neer gaan naar Nederland. We zien wel...

woensdag 11 maart 2015

Soms zit het tegen en soms zit het mee

We hebben al een poosje een grote container buiten staan want ons huis moet leeg vóór 1 april. 
Ik zou eigenlijk al een eind op streek moeten zijn met sorteren en weggooien maar niets is minder waar. Ik ben zelden ziek maar de afgelopen 10 dagen had ik last van een vervelend virus met koorts, buikpijn en véél sanitaire stops. 
Dat schiet natuurlijk voor geen meter op. Gelukkig ben ik nu aardig opgeknapt al heb ik nog weinig energie.

Maar als de nood het hoogst is dan is de redding nabij. Deze week kwam ik erachter dat er in ons dorp komende zaterdag spullen worden opgehaald voor de rommelmarkt ten bate van kindervakantiewerk De Rips. We kunnen alles gewoon zaterdag op straat zetten.

Daar ben ik blij mee want we hebben veel spullen die eigenlijk zonde zijn om in de container te gooien. Zoals enkele schilderijen, veel glaswerk en keukengerei, een magnetron, dozen met overtollige mooie handgebreide truien, dozen met bladmuziek en divers huisraad. De tijd om er mee te leuren op marktplaats e.d. is gewoon te kort. Als ik niet ziek was geworden lag er nu waarschijjnlijk al een hoop in diggelen in de container. Goede spullen weggooien gaat helemaal tegen mijn natuur in, zo ben ik niet opgevoed dus in die zin was ziek worden een geluk bij een ongeluk.

Het uitsorteren van allerlei papieren wordt nog het grootste werk. Dat halen we niet voor 1 april maar we mogen deze dozen opslaan bij een kennis van de camping zodat we dit op ons gemak op de camping kunnen doen.

dinsdag 3 maart 2015

Help de zwerfdieren in Kusadasi Turkije


Expats Paws & Claws is een vrijwilligersorganisatie die zich inzet voor zwerfhonden en zwerfkatten in Kusadasi Turkije. Veel honden en katten wachten op een warm mandje.

Hulp is hard nodig. Niet alleen vanwege het grote aantal zwerfdieren maar ook vanwege de erbarmelijke omstandigheden waarin veel van deze dieren verkeren.

Het mooiste is natuurlijk wanneer mensen een dier adopteren. Maar soms zijn mensen maar een paar maanden in Kusadasi en is het wegens financiele of andere redenen niet mogelijk om steeds met de dieren op en neer te vliegen naar Nederland.

Maar er zijn alternatieven om te helpen bijvoorbeeld:


  • het voeren van zwerfdieren in Kusadasi
  • het tijdelijk opnemen van dieren in een noodsituatie
  • als vrijwilliger helpen in de opvang
  • lid worden van deze groep en posten delen op facebook zodat de kans groter wordt om dieren te herplaatsen
  • financieel steunen door het doen van een donatie bv via Paypal naar oyamd@sbcglobal.net
Natuurlijk zijn er soortgelijke initiatieven om zwerfdieren te helpen in andere plaatsen in Turkije en die je mogelijk kunt steunen. Weet je ook een organisatie die zwerfdieren helpt in Turkije, post dan een link als commentaar.


zondag 1 maart 2015

NL Boeken en Turkse les bij de Nederlandse School in Kusadasi

Op facebook kreeg ik deze tip over de Nederlandse school in Kusadasi

Behalve ondersteuning voor Nederlandse schoolkinderen geven ze ook Turkse les aan volwassenen, zowel beginners als gevorderden. Ik weet dat gemeente Kusadasi ook taalcursussen geeft voor buitenlanders maar uitleg krijgen in je eigen taal is wel zo prettig.

Ik lees graag en veel. Soms heb ik een leuk boek na 1 dag al uit. Steeds nieuwe boeken kopen, als er al Nederlandse boeken in Kusadasi te krijgen zijn, wordt dan een duur grapje. Daarom ben ik van plan om ook een E-reader aan te schaffen. Maar, noem het maar ouderwets, ik geef toch de voorkeur aan papieren boeken.

Vlak bij mijn huis in Kusadasi in het ADA west hotel. Naar mijn ervaring hebben de meeste hotels wel een boekenkast gevuld met boeken achtergelaten door gasten. Misschien mag ik daar af en toe ook een boek ruilen.

Woon je zelf in Kusadasi en heb je nog Nederlandse boeken die je niet meer leest dan kun je daar wellicht de Nederlandse School een plezier mee doen.

vrijdag 27 februari 2015

Ik ga weer tuinieren in Kusadasi!

Vroeger was ik enthousiast bezig met tuinieren. Vooral het zelf vermeerderen via stekken of zaden vond ik leuk. Ik bracht uren door in de tuin. Bij redelijk weer was mijn eerste werk een rondje lopen in de tuin gewapend met mijn eerste kop koffie. Om te zien wat opkwam, in bloei stond, etc.. Vooral in de lente een feest natuurlijk.

Later is deze hobby door drukte helemaal in het slop geraakt. Mijn tuin in Nederland verwilderde en een hoop kuipplanten gingen dood.

Maar nu ik niet meer hoef te werken begint het weer te kriebelen. We hebben een ruime tuin in Kusadasi en ook een dakterras met plenty ruimte voor potplanten.

Vooral kuipplanten en exotische planten hebben mijn interesse en natuurlijk is het klimaat in Kusadasi daar bijzonder voor geschikt. Het leuke is dat veel planten die hier in Nederland als kuipplant worden verkocht, daar gewoon in het wild of in plantsoenen groeien.


De vorige bewoners van ons huis hebben de tuin erg leuk en ook praktisch aangelegd; er is zelfs een irrigatiesysteem om de planten gemakkelijk water te kunnen geven. Er zijn ook goten in de overwegend verharde tuin; dat is fijn want áls het regent in Kusadasi dan regent het vaak keihard. We hebben de tuin alleen nog maar in de winter gezien dus wat er allemaal opkomt is nog een verrassing. 

Dusver weet ik dat er bananenbomen in staat, een palm, een citrus boom en een agave. 2015 was een van de koudste winters in jaren met zelfs wat vorst dus ik hoop dat er niet al te veel is afgestorven. We zullen dat in april wel zien als we er weer heen gaan.

Ik ga in ieder geval wat verse kruiden telen, voor te koken en voor muntthee en ik denk dat ik ook eens druiven ga proberen.

Inmiddels heb ik me aangemeld bij diverse groepen over tuinieren om alvast wat inspiratie op te doen. Op facebook heb ik een pagina gemaakt, Garden Ideas, om ideetjes te verzamelen; dan kan ik het later gemakkelijk terugvinden. Ik ben ook een Pinterest pagina begonnen met hetzelfde doel.

Ik heb via Google gezocht naar 'garden center' en 'garden shop' in Kusadasi maar ik kreeg alleen maar hotels en restaurants met 'garden' in de naam. Maar er zijn er vast wel. En wie weet zijn er wel mensen in Kusadasi die onderling zaden en stekjes ruilen.

donderdag 26 februari 2015

Amateur Musicians in Kusadasi?

 


Facebook group
My husband and I are both enthousiastic amateur musicians. In the Netherlands we were both member of various music groups, brass bands and bands. It's fun to make music with others and even more fun when other people can enjoy it. It would be nice f we could do the same in Kusadasi... but 

I have searched the internet for music groups / bands for amateur musicians, but sofar I could not find any. 


Years ago, I've been in Kusadasi where I saw some kind of brass band in the harbor. No idea what they are called, and if you can become a member as an expat. 


I doubt there are in Turkey groups for amateur musicians as we know it in the Netherlands; every city, and even smaller villages, has one or more amateur bands. 


In Turkey  so far I only saw school bands playing in parades held in Turkish holidays and various professional bands that performed in hotels. Given the quality of it I think most have done a conservatory education in Turkey. 


Well we are pretty good amateur musicians but conservatorium level is out of reach for us. Nevertheless, we want to continue to play in Kusadasi, preferably together with other musicians. 


Today I therefore started a Facebook group for amateur musicians in Kusadasi . Perhaps we can find something through this group. Or the group can be the start of forming a group ourself; so many Europeans live in Kusadasi, probably there are also amateur musicians among them. And perhaps there are also Turkish people who would like to play in a band on a amateur level. 


No idea if something like this gets off the ground, but nothing ventured, nothing gained.

Amateur Muzikanten in Kusadasi?

Facebook Groep
Mijn man en ik zijn allebei enthousiaste amateur muzikanten. In Nederland waren we beiden lid van diverse fanfares, blaasorkesten en bands. Het is erg leuk om samen met anderen muziek te maken en nog leuker als andere mensen daarvan kunnen genieten. Het lijkt ons leuk om in Kusadasi ook ergens bij te gaan waar we muziek kunnen maken maar...

Ik heb gezocht op het internet naar muziekgroepen/bands voor amateur muzikanten maar tot nu toe heb ik er geen kunnen vinden.

Jaren geleden heb ik in Kusadasi een fanfare gezien in de haven. Geen idee hoe ze heten en of je er als expat lid van kunt worden.

Ik betwijfel of er in Turkije vereinigingen zijn voor amateur muzikanten zoals we dat kennen in Nederland; elke plaats, zelfs kleinere dorpen, hebben wel een harmonie of fanfare en vaak meedere amateur bands.

In Turkije heb ik dusver alleen schoolbands gezien in parades gehouden op Turkse feestdagen en diverse professionele band die optraden in hotels. Gezien de kwaliteit ervan denk ik dat de meesten een conservatorium opleiding hebben gedaan in Turkije.

Nou zijn wij redelijk goede amateur muzikanten maar conservatorium niveau is toch wat te hoog gegrepen voor ons. Toch willen we graag muziek blijven maken in Kusadasi, het liefst met andere muzikanten.

Vandaag heb ik dus een Facebook groep opgestart voor amateur muzikanten in Kusadasi. Wellicht vinden we iets via deze groep. Of de groep kan de aanzet zijn om zelf iets op te richten; er wonen zoveel Europeanen in Kusadasi, allicht zijn daar ook amateurmuzikanten bij. En wellicht zijn er ook Turkse mensen die het leuk zouden vinden om in een band te spelen op amateur niveau.

Geen idee of zoiets van de grond komt maar wie niet waagt, die niet wint.

woensdag 25 februari 2015

Ik tel de weken af...

We zijn nog steeds geen Nederlander in Kusadasi maar het komt eraan. Ik tel de weken af. We gaan waarschijnlijk half april. Ik heb erg veel zin om Kusadasi verder te gaan verkennen. Buiten het centrum en de haven hebben we er nog niet zoveel van gezien.


Ik ben ook erg benieuwd naar onze buren daar, volgens mij zijn die Turks. Het zou mooi zijn als die een beetje Engels of Duits kennen maar ik verwacht het eigenlijk niet. Momenteel is het nog steeds een gekkenhuis bij ons, veel te doen en te regelen. Dus van het plan om meer tijd te steken om Turks te leren in nog weinig terecht gekomen.

Ik zal eens navragen wat in Turkije de gewoonte is ten aanzien van het begroeten van nieuwe buren. Bij ons in Brabant zou ik die uitnodigen voor de koffie of een borrel. Ik denk dat het in Turkije niet zoveel anders zal zijn

woensdag 18 februari 2015

Ik ben weer enthousiast over Turkije-Totaal

Turkije-Totaal wordt wakker

De geschiedenis van Turkije-Totaal

De site bestaat al lang, onder deze naam sinds 2008 en ook al daarvoor onder andere domeinnamen.

In een grijs verleden maakte ik kennis met iemand in Alanya, een van orgine Duitse dame. Wij werden vrienden en besloten op een gegeven moment samen te werken en een site op te zetten onder de naam Fantasia met info over Turkije en een service om te bemiddelen voor vastgoed. Ik spreek nu over zo'n 15 jaar geleden.

Vol enthousisasme toen begonnen met het opzetten van de site. En ja, er waren verschillende mensen met interesse voor vastgoed die afspraken maakten.

Maar helaas, het kwam niet van de grond. De tijden waren toen, met name de regels voor het verwerven van vastgoed en het verkopen van vastgoed, heel anders. Het was nog niet verplicht voor makelaars om een licentie te hebben. Kortom, iedereen kon makelaar worden, zelfs als ze er de ballen verstand van hadden.

Het gebeurde dat aan de Turkse kant afspraken gewoon werden vergeten. Of de wanna -be "makelaar" liet de mensen huizen zien die ver boven hun budget lagen. Ik heb er nooit een cent mee verdiend. Sterker nog, geld geleend aan mijn vriendin zodat ze niet uit haar huis werd gezet, heb ik nooit terug gekregen. Communicatie was het grote probleem. Mijn partner zou afspraken in goede banen leiden en begeleiden. Echter zij ging ervan uit dat "makelaars" zich aan afspraken zouden houden. Ik zat zelf uitgezonderd vakanties, in Nederland en kon dus zelf niets verifieren.

Je zult begrijpen dat dit mijn motivatie om de site bij te houden, als sneeuw voor de zon deed verdwijnen. Maar omdat ik een Turkijefan ben en toendertijd al wist dat ik ooit in Turkije semi-permanent zou gaan wonen, heb ik de site gehouden. Opnieuw opgezet zonder bemiddeling voor vastgoed. Maar in Turkije wonen was toen nog een ver-van-mijn-bed-show dus ik deed niet veel met de site.


Turkije-Totaal nu

Veel is er nu veranderd, zowel in mijn persoonlijke situatie als in de regelgeving voor het verwerven van vastgoed, de regels voor makelaars en de regels voor buitenlanders wonend in Turkije. Mogelijk nog enkele zaken meer zoals vermeld onder Praktische Info van A-Z; ik ben nu bezig om alle info na te lopen en te wijzigen waar nodig. Gezien de omvang van de site ben ik daar wel even zoet mee.

Zoals je misschien weet hebben mijn man en ik in februari 2015 een woning gekocht in Kusadasi. Dit resulteerde in een samenwerking met deze makelaar voor het bemiddelen en in vastgoed. In geval dat er een koop volgt nadat ik iemand heb doorverwezen ontvang ik commissie.

Het grote verschil is dat deze makelaar werkt op een manier zoals wij dat in Nederland gewend zijn en niet wat een makelaar in Turkije volgens de Turkse wet geacht wordt te doen; dit verschilt nogal, lees meer hierover hier. Alle procedures en formaliteiten worden begeleidt en gecheckt om kopers optimale zekerheid te geven. Een ander verschil is dat ik zelf voor een groot deel van het jaar in Turkije ben en eventueel mee kan gaan met een bezichtiging.


Plannen met Turkije-Totaal

Er zijn ontzettend veel sites over Turkije maar het merendeel verschaft in hoofdzaak toeristische informatie tezamen met een reizenaanbod en/of aanbod van vastgoed. Slechts weinigen bieden informatie om te komen tot een goede keuze wat en waar te kopen en over het dagelijkse leven in Turkije zoals bv. boodschappen: wat is waar te koop.

Aangezien wij er nu zelf semi-permanent ga wonen kan ik uit eerste hand verhalen waar wij zoal tegenaan lopen en hoe wij dat oplossen. En daarbij anekdotes over babylonische spraakverwarring. Het beetje Turks dat wij kennen gebruiken we ook maar soms zeggen we heel iets anders dan we bedoelen te zeggen wat soms to hilarische situaties leidt. Maar de Turken vinden het geweldig dat we proberen in het Turks te praten.

Wanneer we in Turkije zijn hopen we ook diverse minder bekende plaatsen te bezoeken en ik ben van plan daar reviews over te schrijven met foto's.

In ieder geval is door de verandere omstandigheden Turkije weer een hot item en ben ik weer enthousiast bezig met de site.



dinsdag 17 februari 2015

Helaas, onze hond kan niet mee naar Turkije

Verdrietig en blij tegelijk wegens het afscheid van Kira, mijn Rottweiler

We wilden onze hond zo graag meenemen naar Turkije. En het mag ook als je bepaalde regels volgt. Meer info hier.

Honden accepteren veel en ervaren zaken die ze als puppy hebben meegemaakt (socialisatie en inprenting), zoals kinderen, verkeer, uit logeren in een kennel, andere dieren, mee met de auto-bus-trein, enz. Onze Kira heeft nooit gevlogen en is ook nooit uit logeren geweest in een kennel of hondenpension. Op diverse fora heb ik toen ervaringen opgezocht die met hun hond naar Turkije waren gevlogen. Op enkele uitzonderingen na waren de meeste ervaringen slecht. Sommige honden kwamen helemaal uitgedroogd aan, enkele gingen zelfs dood. Veel honden waren na de reis voor langere tijd gestresst. Als de hond de reis maar één keer hoeft te maken, allah, maar om onze hond dit herhaaldelijk aan te doen, nee.

Onze Kira kwam bij ons als puppy. Het was echt MIJN hond. Mede door gehoorzaamheidstrainingen luisterde ze perfect en Kira heeft een erg lief karakter. Maar Kira is nooit in een hondenpension of kennel geweest. Mijn zonen waren altijd zo lief om voor haar te zorgen tijdens vakanties. Eén keer heeft ze een nacht bij de dierenarts moeten blijven. Ze ging volledig over de rooie. 

Daarom zijn we er van overtuigd dat steeds heen en weer vliegen voor Kira, vanwege de stress die dat voor haar oplevert, geen optie is. De kans dat ze bang of agressief wordt, is dan groot. We willen haar dat niet aandoen. De kans bestaat ook dat een vliegmaatschappij haar weigert mee te nemen als ze zo over de rooie gaat; een Rottweiler die helemaal over de rooie is, is beangstigend om te zien. Haar maandenlang in een hondenpension stoppen is evenmin een optie, ze zou er wegkwijnen.

Met pijn in ons hart dan maar besloten om een nieuw baasje voor haar te zoeken. Ja dat geeft ook stress voor Kira, vanwege de band die ze met ons had zal ze ons missen (en wij haar) maar dat is te overkomen bij de juiste baas. Wij hebben zelf vroeger oudere honden genomen die ons na een poosje volledig accepteerden als baas.

De Rottweiler herplaatsing kon helaas niets voor ons betekenen, ze zitten overvol. Door stom toeval vonden wij online een advertentie van een mevrouw die een Rottweiler zocht. We hebben gebeld en zijn toen een paar dagen later met Kira naar haar toegegaan. Het was een hele lieve mevrouw. In huis stonden veel fotos van haar vorige Rottweiler die een jaar geleden vanwege een tumor was overleden. Toen ze Kira zag moest ze daarom weer huilen. De mevrouw woont alleen wat perfect is voor Kira omdat het qua binding een een-vrouws-hond is. De mevrouw begreep dat het een poosje zal duren voordat Kira haar als nieuw baasje zal accepteren. Maar ze vond Kira helemaal geweldig en wandelt vaak met de hond wat Kira geweldig vindt, dus het is een kwestie van wat tijd voor Kira weer helemaal happy is. We houden contact en dat vind ik fijn, Het houdt me erg bezig hoe het met Kira gaat. De laatste berichten zijn dat Kira ons mist (zoals we al verwachten) maar voor de rest gaat het redelijk goed. Maar nu ik dit schrijf is ze pas 1 dag en een nacht weg. Ik mis Kira erg maar ben ook blij dat we een goed adres voor haar hebben gevonden.

Desalnietemin mis ik mijn hond erg. Ik denk dat we tezijnertijd wel een nieuw Rottweilerpup zullen nemen die we dan zo gauw het kan gaan wennen aan vliegen en af en toe uit logeren in een kennel zodat het op en neer reizen 2x per jaar geen stress oplevert.

Ough, zoveel te doen!

Al het gebruikelijke papierwerk en administratieve rompslomp in Nederland + wat er bijkomt zoals opzeggen van verzekeringen etc. 


En opruimen! Veel moet naar kringloop centrum, sommige spullen moeten op marktplaats worden gezet. Enkele spullen kunnen we nog gebruiken op de NL camping waar we de zomermaanden altijd zullen zijn (we hebben een stacaravan met grote voortent). Maar vooral veel weggooien met de ogen dicht, we gaan een grote container huren waar alles ongesorteerd in mag.


We proberen via Rottweiller Nederland een nieuw baasje te vinden voor onze hond Kira. We willen het haar niet aandoen om steeds op en neer te vliegen. Ze is er ongeschikt voor. Ze is ook nog nooit in een kennel of dieren pension geweest. Helaas maakt dit dat haar meenemen naar Turkije helaas geen optie is. Lees hier de regels voor het meenemen van je hond of kat naar Turkije.


Half april hopen we voor enkele weken naar Kusadasi te gaan om daar het een en ander te regelen zoals TV en Internet. Gelukkig kennen we al enkele mensen die ons daar wat wegwijs kunnen maken en kunnen helpen. Deze week heb ik me aangemeld bij diverse online groepen en fora om wat meer mensen wonend in Kusadasi te leren kennen. Er zijn er enkele gelinkt op onze Turkije Links pagina


Turks leren staat ook hoog op mijn lijstje. Mijn man is al jaren bezig via volksuniversiteit en online via LesExpress Turks. Hij kan Turks al aardig lezen maar verstaan en spreken is nog erg moeilijk. Zelf ken ik nog niet meer dan enkele woordjes en zinnetjes. Ik ga nu ook alvast online wat leren via LesExpress Turks. Ik heb gehoord dat de gemeente in Kusadasi taalcursussen geeft voor buitenlanders.

Wonen in Turkije, zou je dat wel doen?



Je bent in Turkije op vakantie geweest en je vond het fantastisch!

Prachtig weer, mooi land en leuke plaats, vriendelijke mensen en bijna alles is zo goedkoop! Zelfs de huizen! Een leuk appartement kun je al vinden voor rond de 40.000 euro.

Daarbij zijn de vaste lasten laag. Warm water is meestal gratis van de zon en de verwarming hoeft nauwelijks aan.

Semi-permanent verhuizen of in Turkije lijkt dan plotseling een heel goed idee. En dat kan het ook zijn. Maar.... er zijn een aantal zaken die je goed moet realiseren en waarover je goed moet nadenken. Lees hier wat tips om tot een goede keuze te komen v.w.b. je woonplaats in Turkije.

On-line een huis zoeken in Turkije

Makelaars zijn eenvoudig te vinden via Google. We vonden er enkele die huizen hadden die ons wel aanspraken. 

Om een eerste indruk te krijgen hebben we toen wat info over huizen aangevraagd. Zo vielen er al meteen een aantal af. Een makelaar gaf helemaal geen antwoord, een andere vond het te veel moeite om na te trekken of de huizen van onze interesse nog daadwerkelijk beschikbaar waren.
Er bleven 2 makelaars over waarvan ik een goede indruk had. We kregen prompt de aangevraagde informatie en antwoord op onze vragen.

We planden onze reis naar Turkije en maakten een afspraak met de makelaar die de meeste woningen had die ons aanspraken. En we vonden en kochten ons droomhuis in Kusadasi

De bezichtigingstrip verliep erg prettig. We kregen alle tijd, antwoorden op al onze vragen en er was totaal geen pressie om ons te doen kopen. 

Dit, plus de aanwezigheid van een goede after-sales service en de mogelijkheid onze woning te verhuren in de maanden dat we in Nederland zijn, gaf de doorslag. We kregen ook hulp bij het aanvragen van een Turks belastingnummer en het openen van een rekening bij een Turkse bank in Kusadasi. Dat was erg prettig omdat het personeel bij bank en de instantie voor een belastingnummer vrijwel geen Engels sprak.

Ook werd afgesproken dat ik via mijn website Turkije-Totaal ga samenwerken met deze makelaar v.w.b. het aanbieden van vastgoed. De makelaar waarmee wij samenwerking offreert bouwgrond, appartementen, huizen en villas voornamelijk in Kusadasi, Bodrum en omgeving, Altinkum en Istanbul.

Nederlanders in Kusadasi Turkije

Hoe ons Turkijeavontuur begon....

We zijn min of meer per ongeluk in Turkije terecht gekomen. Wegens gezinsomstandigheden (een gehandicapte zoon die lang thuis woonde) konden wij vele jaren niet op vakantie. Na uithuis plaatsing van onze zoon zo'n 15 jaar geleden konden wij eindelijk weer eens op vakantie. Het plan was eigenlijk Tunesië maar dat lukte niet op korte termijn vanwege het feit dat ik voor een nieuw paspoort nodig had in plaats van een toeristenkaart. Maar wij wilden wég. Dan maar Turkije...

Turkije.... We hadden er weinig verwachting van en van de Turken hadden we niet zo'n positief beeld vanwege de Turken bij ons in de buurt die voor tamelijk veel overlast zorgden.
Onze eerste kennismaking met Turkije was een openbaring, sterker nog, we werden opslag verliefd op Turkije.
Niet alleen vanwege het mooie weer maar ook de natuur, de vele culturele bezienswaardigheden en alles wat Turkije biedt.

Ook ons beeld van de Turken veranderde volledig. I.t.t. de Nederlandse Turken die wij kenden in onze woonplaats, werkten de Turken hard. Overal werden we vriendelijk en hartelijk bejegend, zelfs als er niets aan ons te verdienen viel.
De volgende vakantie werd wéér Turkije, en de volgende, en de volgende. 

Na enkele vakanties besloten wij om ons op latere leeftijd semi-permanent te vestigen. We hebben vele plaatsen bezocht. Elke plaats had voor ons zijn eigen charme. Bodrum, Kas en het Taurusgebergte bij Alanya vonden wij qua natuur het mooist. Fetheye en Kusadasi vonden wij de leukste steden voor zomer én winter.
Omdat Kas en Bodrum nogal stijl zijn (we worden er niet jonger op) en de minder goede bereikbaarheid (overstappen) buiten het seizoen viel de uiteindelijke keuze op Kusadasi.

Wegens reorganisatie van de luchtmacht kon mijn man jaren eerder als verwacht de dienst verlaten. Lol, we hoefden alleen nog maar even ons Nederlandse huis te verkopen. Dat duurde vanwege de crises en dientengevolge het grote aanbod van koophuizen wat langer dan verwacht maar uiteindelijk, eind januari 2015 is het toch gelukt.