vrijdag 26 februari 2016

Een auto overschijven in Turkije; zelfs de simpele versie was een hele rompslomp

De simpele versie want we konden een tweedehands auto vinden die al een MA kenteken had. Een MA kenteken is een speciaal voor buitenlanders die permanent of semipermanent in Turkije wonen, Als je dus een auto koopt met Turks kenteken koopt dan moet je een MA kenteken aanvragen. Maar in ons geval konden we die procedure dus overslaan.

Desalniettemin was het een heel gedoe i.t.t. Nederland waar je een auto overschrijven gewoon even regelt op het postkantoor. In Turkije ga je daarvoor samen met de vorige eigenaar naar de notaris, Met paspoort, Turks belastingnummer, je Ikamet (verblijfsvergunning) en vertaling van je paspoort. Deze vertaling moet zijn gedaan door een beëdigd Tolk in een taal die je goed spreekt. De verkoper was Engelstalig en wij begrijpen Engels goed dus we konden vooruit met een beëdigd tolk Engels die er de hele procedure bij moest zijn.

Goed om te weten is dat de auto op naam moet staan van alle personen die er in rijden, in ons geval mijn man en ik. Dan kan de auto ook verkocht worden in het geval dat een van ons beiden overlijdt; zou de auto alleen op naam van mijn man staan dan kan ik de auto niet verkopen zonder een gerechtelijke procedure die maanden kan duren.

Maar goed, terug naar het verhaal, Wij dachten na uren wachten klaar te zijn maar helaas.... Ze konden ons adres niet vinden in het computersysteem van de notaris. Wij moesten even naar het kantoor waar we de Ikamet (verblijfsvergunning) hadden aangevraagd om te vragen om ons adres in te voeren. Bij het Ikamet kantoor troffen wij gelukkig dezelfde Engels sprekende Turk die ons had geholpen met de Ikamet aanvraag, Hij zou even vlug voor ons  kijken. Maar... jullie staan al correct in ons systeem zo melde hij. Hij belde even met onze tolk. Het bleek dat het systeem van de Ikamet niet compatibel en niet gekoppeld was aan het systeem van de notaris. Wij moesten maar even naar het bevolkingsregister (nufus) om hen te vragen ons adres te updaten. Gelukkig was dat maar een deur verder maar het koste wel weer extra tijd.

De tolk, wetende dat alles veel tijd kost in Turkije, had gezegd dat we haar moesten bellen als we weer terug waren in het notariskantoor. Ze bleef maar in gesprek, 5 minuten, een kwartier, een half uur...., Toen kwamen we op het idee dat het tegoed op onze Turkse telefoon (die we pas een paar dagen hadden) misschien toch op was en we daarom constant een - in gesprekstoon - hoorden, Dat klopte want met de telefoon van het notariskantoor was zij wel te bereiken, En God en Allah zij geprezen, we waren nu vindbaar in het systeem van de notaris dus de papieren konden in orde worden gemaakt. Met die papieren mag je 30 dagen rijden vermits je verzekerd bent, Binnen 30 dagen moet je dan naar de verkeerspolitie voor een kenteken registratie bewijs.

De volgende stap was de auto verzekeren. Zoals gezegd moet je een autoverzekering hebben om van de Turkse verkeerspolitie een kentekenbewijs te verkrijgen wat je moet hebben om in de auto te mogen rijden.  Bij het verzekeringskantoor was er een probleem met het computersysteem en het was bijna sluitingstijd voor het hoofdkantoor. Of wij de volgende dag terug wilden komen om de papieren op te halen; die zouden dan beslist voor ons klaar liggen.

Helaas pindakaas..... Het spijt ons zeer, zei het verzekeringsvrouwke tegen mijn man. Wij kunnen u niet invoeren in het systeem want......Uw naam is te lang! Ze hadden dat nog nooit meegemaakt. Er was plaats in het veld voor 30 lettertekens. Maar in alle officiële papieren worden alle voornamen voluit geschreven. Mijn man heeft 4 doopnamen dus kwam hij ruimschoots lettertekens te kort. Het hoofdkantoor moest nu bij een of andere regeringsinstantie toestemming vragen om zijn naam voor de verzekeringspapieren in te korten. Het is allemaal goed gekomen maar ook dat koste weer een extra dag.

We kregen bezoek uit Nederland dus we hebben het verhaal verkeerspolitie even uitgesteld. We verwachten dat dir mogelijk ook wel een dag kon duren. Maar binnen een half uurtje was het gepiept.

Ten slotte nog een tip. Bij wat voor instantie ook, neem alle papieren mee die je hebt ook al denk je ze niet nodig te hebben. En overal vragen ze om een Turks mobiel nummer, voor Ikamet, om een bankrekening te open en voor van alles. Neem de tijd en heb geduld. Het personeel is overal zeer behulpzaam maar de computersystemen onderling zijn nog niet overal compatibel en sommige systemen lopen wel eens vast zoals wij hebben gemerkt. Maar uiteindelijk komt alles goed.

maandag 25 januari 2016

Turks leren..... Leuk maar ook frustrerend!

Wij hebben al lang geleden besloten om, wanneer gepensioneerd, semi permanent in Turkije te gaan wonen. Nu wonen we in een Turkse wijk in Kusadasi. Sommigen spreken wat Engels, anderen niet. Mijn man is in Nederland 3 jaar online en bij de volks hogeschool bezig geweest met Turks leren. Hij kent al veel woorden en veel grammatica. Hij kan het redelijk lezen maar verstaat weinig. Wanneer je een vraag kan stellen maar je verstaat het antwoord niet dan schiet dat ook niet op.

Zelf ben ik ook begonnen met Turkse les hier in Kusadasi. De lessen worden gegeven in het Engels in Berties Place. Het zijn goede lessen gegeven door een Turk. Maar het gaat mij allemaal te langzaam. Volgens mij is de beste manier dagelijks met Turks bezig zijn en vooral ook het dagelijks horen en nog belangrijker zelf spreken, hoe klein je woordenschat ook nog is.

En dat is hier een probleem. De meeste weken spreek ik alleen een paar zinnen Turks tijdens de les. Ik probeer het wel hoor, in restaurants en winkels. Maar 9 van de 10 keer krijg ik antwoord in het Engels. Aangezien Kusadasi een toeristische plaats is, willen de Turken hier hun Engels oefenen. En dat is naast het feit dat de lessen zo langzaam gaan, frustrerend.

Er zit dus weinig anders op dan veel Turks te luisteren via diverse media. Die zijn er gelukkig plenty; zo kan ik ook de zomermaanden in Nederlands mijn Turks blijven oefenen zodat niet alles wat ik geleerd heb weer verwaterd.

Is het moeilijk om redelijk Turks te verstaan en te spreken? De tijd zal het leren: de meningen erover zijn verdeeld. Sommigen zijn al jaren bezig met Turks en kennen nog niks. Weer anderen hebben het geleerd zonder cursus van Turks TV kijken in enkele maanden (ga dat nu ook proberen).

Maar het is ook leuk. Wanneer ik mijn Turkse buren kan verstaan en zelfs soms in het Turks antwoord kan geven, dan geeft dat een goed gevoel. Ook al gaat het moeizaam en het gesprek snel vast loopt door gebrek aan woordenkennis en het niet herkennen van woorden omdat ze een uitgang hebben waarvan ik de grammatica nog niet heb gehad. Maar al kan ik de hele zinnen niet begrijpen, ik pik er wel steeds meer woorden uit die ik ken. Lol er is dus nog hoop.

Dus ook maar vlijtig mijn woordjes blijven leren. Ik heb papieren kaartjes gemaakt Turks-Nederlands die ik doorneem tijdens de TV reclames. De woorden die ik vergeten ben of fout heb, oefen ik dan extra. Ik bedenk nu dat ik weer een paar nieuwe kaartjes moet bijmaken van mijn notities.

Ik ga morgen ook eens kijken of ik een Turks scrabblespel kan vinden. Is leuk voor ons studie groepje.


Anekdote over met de kat in de dolmus

Inmiddels zijn we een stuk of wat katten rijker hier in Kusadasi. Drie zijn er tijdens onze afwezigheid geboren in ons tuinschuurtje. Twee hebben we opgenomen van onze dierenarts; weer andere zijn aan komen lopen. Sommige katten zijn hanteerbaar en komen in huis, andere buurtkatten komen alleen in de tuin eten en in de kattenbox slapen. En sommigen zitten er tussenin; ze durven wel binnen maar zijn nog niet op te pakken. De katten die hanteerbaar zijn laten we inenten en als ze oud genoeg zijn steriliseren. Met de katers doen we vooralsnog niets zolang er veel ongecastreerde katers rondlopen in de wijk. Maar we proberen zoveel mogelijk kattendames te laten helpen.

We gaan dus vaak naar de dierenarts. Met de dolmus en de kat in het korfje. Met de meesten is er behalve een miauwconcert geen probleem in het korfje. Maar onze rooie kater scheet heel zijn korfje onder, in de dolmus. Wat een stank! De volgende dag moesten wij weer met een kat naar de dierenarts. De chauffeur van de dolmus moet gedacht hebben: Dat niet nog eens! Want hij deed of hij ons niet zag staan en gaf me toch een dot gas! Gelukkig rijden er meer op de zelfde route en de volgende stopte wel.

Toch zal ik blij zijn als we weer een auto hebben want het is een heel gedoe. Katten valt nog mee maar grote honden mogen helemaal niet in de dolmus; we moeten dus nu een auto huren als onze Labrador Lobbes naar de dierenarts moet

zaterdag 16 mei 2015

Een klusmannetje vinden in Kusadasi Turkije

De vorige eigenaar had ons al verteld dat er iets was met de zonnecollector voor warm water op het dak. Deze had ons ook een adres voor reparatie gegeven, we konden het winkeltje echter niet gevonden krijgen. Wij dus zelf op zoek naar een mannetje om het te repareren. We vonden er een die wilde komen kijken wat er moest worden gedaan. Hij sprak alleen Turks. Gelukkig kwam onze Turkse buurvrouw thuis om te vertalen. Zonder zelf op het dak te gaan kijken wat er precies kapot was wist hij te vertellen dat ALLES vernieuwd moest worden. De buurvrouw zei dat de prijs veel te hoog was. Wij waren ook niet van plan om alles te vernieuwen aangezien de vorige eigenaar had gezegd dat het een kleine reparatie betrof en dit mannetje niet eens wilde kijken wat de schade was. Hij dacht waarschijnlijk, aangezien we nog bijna geen Turks kennen, op een gemakkelijke manier een hoop geld te verdienen. De buurvrouw vertelde de man dat wij zouden bellen als we iets wilde. De buurvrouw vertelde ook dat haar man (werkzaam in constructie) een vriend had die solarsystemen en ook de lekkende wateraansluiting kon repareren voor een eerlijke prijs.

Het mannetje van de buren kwam. Hij moest halsbrekende toeren (een gammel keukentrapje op een schuin dak) verrichten om de schade op het dak te kunnen bekijken. Er moest een zonnepaneel worden vervangen en nog een ander dingetje. De kosten waren een fractie van wat een heel nieuw systeem zou kosten, inclusief materiaal en arbeidsloon. Wij gingen akkoord. Een van de 2 mannen scheurde zijn nog vrij goede knockoff spijkerbroek tijdens de reparaties die nog steeds met halsbrekende toeren moest worden uitgevoerd. Wij waren zo tevreden dat wij een flinke fooi gaven zodat hij een nieuwe kon kopen. 

Via de buren vonden wij ook een mannetje dat een luik in het dak kon maken zodat eventuele toekomstige reparaties gemakkelijker kunnen worden gedaan. Door onszelf of een ander. Via onze makelaar zou er ook een mannetje komen kijken om de afdeksteen opnieuw aan te metselen op de schoorsteen en de stalen plaat, tijdelijk aangebracht om inregenen te voorkomen, te verwijderen. het mannetje kwam, zei dat het het zou komen maken en kwam vervolgens niet meer opdagen. Nu we een goed dakluik hebben kan mijn man dat makkelijk zelf doen als we weer terug zijn. Het dak zelf is niet erg schuin. Alleen óp het dak komen was levensgevaarlijk tenzij je een chimpansee bent; ik had het mijn man ten strengste verboden om zelf het dak op te gaan.

We zijn gezegend met onze Turkse buren en ook met nieuw gevonden kenissen die al lang in Kusadasi wonen. Zoals overal ter wereld zijn er in Kusadsi eerlijke bedrijven en bedrijven die proberen een slaatje uit je te slaan omdat de de taal nog niet machtig bent. Als je van plan bent je in Turkije voor langere tijd te vestigen is het raadzaam om van te voren al wat contacten te leggen op Facebook groepen (b.v. Nederlanders en Belgen in Kusadasi) en Turkijeforums. Op Turkije Links staan al diverse links naat Facebook groepen, Turkije Forums en andere nuttige links voor info vastgoed en regelgeving voor van alles en nog wat in Turkije.

In Kusadasi zijn ook enkele bar/restaurants waar Nederlanders maar ook Engelsen en Ieren die in Kusadasi wonen, elkaar regelmatig treffen. Ik heb visitekaartjes van diversen maar die liggen nog in Kusadasi. Ik zal ze linken als we daar weer zijn.

maandag 20 april 2015

Meubels kopen in Turkije is een avontuur!

Nog voordat wij de eerste keer naar ons huis gingen had ik via Facebook een leuk tweedehands stapelbed gevonden. We hadden het nodig voor onze kleinkinderen. We hadden toegezegd dat we had zouden kopen en dat we zouden bellen als we zelf in Kusadasi waren. Ik kende deze Limburgse mevrouw alleen van Facebook en we hoopten dat het stapelbed er nog steeds zou zijn. We belden en ja het was er nog. Met onze huurauto reden we naar het adres via de GPS. We zagen bij aankomst welliswaar de goede straatnaam op een bordje staan maar konden nergens het goede huisnummer vinden. Nog maar eens gebeld en gezegd waar wij stonden. Gaby zou haar man sturen die voor ons uit zou rijden. Haar man bleek een zeer vriendelijke Turk te zijn die goed Nederlands sprak. We werden erg gastvrij ontvangen op het terras waar we gezellig hebben zitten praten alvorens we het bed gingen bekijken. Bed en matrassen waren prima, dat was niet het probleem. Maar hoe dit alles in ons huis te krijgen. Ook daar werd voor gezorgd, zij zouden het bed enkele dagen later komen brengen. Ongelofelijk! Ze brachten het bed, gingen naar de winkel voor wat ontbrekende schroeven, hielpen het bed mee op te bouwen (de Turkse man en een vaste gast die een appartement van hen huurde) en brachten ook nog zelf bier mee brachten. Gaby was ook meegekomen. We konden erg goed met elkaar opschieten. Gaby en haar man hebben ook hulp aangeboden voor de meest uiteenlopende zaken: van het regelen van een goedkoop internet/telefoon abonnement, het regelen van een Ikamet tot het verkrijgen van een goedkoop half wild zwijn voor in de diepvries. Hulp waar we zeker dankbaar gebruik van zullen maken. Het is hartverwarmend zulke mensen te leren kennen.

We hadden ook nog een 2-persoonsbed nodig. Dat hadden we ook 2ehands via Facebook in Kusadasi gevonden maar op het laatste moment wilden deze mensen het toch niet verkopen. Wij dus naar een meubelhal in Kusadasi. De verkoopster was erg vriendelijk maar sprak geen Turks maar we kwamen er wel uit. het afspreken van het bezorgen deed mijn man telefonisch in de meubelhal in het Engels. Alles werd netjes op de bon genoteerd.
Op de dag van de bezorging kwam er geen bed ondanks dat mijn man die dag nog eens naar de meubelhal was gereden om te vragen waar het bleef. Maar hij was daarna niet wijzer dan ervoor.

Onze vriendelijke Turkse buurvrouw heeft toen laat in de middag voor ons gebeld om te informeren hoe het nou zat. Het bed zou 's avonds nog worden bezorgd maar helaas... géén bed. De volgende dag belde de buurvrouw weer voor ons. Er was onvoldoende personeel geweest om het bed te bezorgen. De verkoopster van de meubelhal had ons niet daarover gebeld omdat ze geen Engels sprak. Maar het bed zou nu 2 dagen later 's morgens worden bezorgd. En ja, het bed kwam. Weliswaar 's middags in plaats van 's morgens maar het werd wel helemaal naar boven gesjouwd en opgebouwd. Afspraken maken met Turken is niet altijd eenvoudig. Soms komen ze niet of op een andere tijd dan afgesproken. Zo gaat dat nu eenmaal hier. 

zaterdag 18 april 2015

Elke dag een huisdier erbij... of toch maar niet?

De volgende dagen werden we vereerd met het bezoek van talloze katten die ook steeds probeerden in huis te komen. Aan de haren op diverse kussens hadden sommigen in huis geslapen; ze waren binnen gekomen door een deur die op de 2e verdieping open stond. De vorige bewoners hadden verteld dat ze een poes die erg aanhankelijk regelmatig voerden. Het is een lief beest dus die hebben we min of meer geadopteerd. Ze is niet meer weg te slaan. We leren haar echter dat ze niet in huis mag en niet op het tuinmeubilair. Ze begint het aardig te snappen. Ze heeft buiten enkele mandjes met haar eigen kussentjes. Sorry maar alle anderen jagen we weg uit de tuin ( al strooi ik af en toe wat brokjes buiten de poort). Anders is het eind zoek want er lopen minsten een dozijn zwerfkatten in de buurt. Volgens mij worden ze regelmatig wel door mensen in de buurt gevoerd want er is er geen een echt mager maar ik wil ze niet allemaal in de tuin hebben omdat het dan niet te voorkomen is dat ze door open deuren en ramen in huis komen. We hebben al gemerkt dat gaas tot halverwege de ramen niet echt helpt; ze gebruiken het als klimrek. Het is dus eenvoudiger om de tuin met uitzondering van die ene taboe te verklaren voor de pluizige buurtbewoners. Ivm met allergieën van mezelf en logees.  

De volgende dag zat er een schildpad midden op straat en de volgende dag nóg een. Waarschijnlijk verdreven van hun stekje aan de overkant. Eerst een braakliggende heuvel met onkruid en gras maar nu een bouwplaats van enkele duplex woningen + zwembad. Ik had beide in eerste instantie bij ons in de tuin want ik vind schildpadden grappige beesten. Maar ik moest ze te vaak redden omdat ze op hun rug lagen in de afwateringsgreppel of zich klem liepen in tussen de bananenbomen. Toen heb ik ze maar naar graziger weiden verplaatst veilig voor het bouwverkeer.

Ik mis mijn eigen hond nog steeds waarvoor we noodgedwongen een nieuw baasje moesten zoeken in Nederland wat gelukkig is gelukt. 

donderdag 16 april 2015

Een reis met hindernissen

Op het navigatiesysteem hadden wij vliegveld Düsseldorf ingevoerd. Is het vliegveld gekrompen? was mijn reactie toen wij er aankwamen. In mijn herinnering was het het vliegveld veel groter. Maar goed dat wij de reistijd ruim hadden genomen want het was het verkeerde vliegveld. Na het straatadres van de voucher te hebben ingevoerd kwamen wij wel bij het juiste vliegveld. Achteraf gezien hadden we onze vlucht gemakkelijk gehaald want het begon al  met een uur vertraging.

Om mee te mogen met het vliegtuig van Düsseldorf naar Istanbul moest ik bij de controle eerst een liedje blazen op mijn altsax (zodat ze wisten dat er geen drugs of zo in waren verstopt.

Onze vlucht was met overstappen in Istanbul naar Izmir. We hadden dat geboekt omdat het wat goedkoper was. Hoewel we op tijd waren voor het overstappen zeg ik: eens maar nooit meer. Weer de hele controle kermis. En het was een heel eind lopen in Istanbul tot we bij de uitgang waren. Omdat je aankomt bij de locale vluchten maar uitcheckt bij de internationale vluchten en deze locaties liggen vrij ver van elkaar.

We hadden ook een shuttle bus besproken. Shuttles zijn een stuk goedkoper dan gewone taxis. Het enige minpuntje is dat je als eindbestemming alleen hotels kunt opgeven en niet je huisadres maar ons huis ligt vlakbij een hotel. Het is wel een aardige klim naar boven, zeker met koffers.

In het shuttlebusje waren wij tweeën de enige passagiers dus het laatste stukje van de reis ging vrij voorspoedig. We kregen zelfs een flesje water van de chauffeur. Zet ons hier beneden op de hoek maar af, zeiden wij de chauffeur toen we bij het hotel bij ons in de buurt aankwamen, (dat zou weer een stukje lopen schelen). Maar de chauffeur wilde ons perse netjes voor de deur van het hotel afzetten. De goede man kon natuurlijk niet weten dat wij daar helemaal niet moesten zijn. Toen hij onze koffers had uitgeladen zag de chauffeur dat de receptie van het hotel helemaal donker was. Logisch want het is nog niet open in april. De chauffeur maakte zich op om de manager van het hotel te gaan halen. Met wat Engels en zeer gebrekkig Turks van onze kant konden wij hem duidelijk maken dat we naar ons huis moesten in de wijk achter het hotel, de berg op. En dat wij het laatste stukje zouden lopen.
Daar wilde de chauffeur helemaal niets van weten. Het was geen enkel probleem om ons even naar ons huis te brengen. Officieel mag dat niet maar we waren de man zeer dankbaar en hebben hem als dank een paar pakjes sigaretten gegeven. Hopelijk hebben we bij een volgende transfer weer chauffeur.

Na 10 minuten morrelen met de sleutel konden wij ons huis in. De stalen deur klemt nogal in het slot. Natuurlijk was er geen eten in ons huis. We barsten van de honger. Door de vertraging en de gehaaste overstap hadden wij geen tijd gehad om nog iets te eten op het vliegveld van Istanbul.

In april zijn bijna alle restaurantjes op Ladies Beach nog gesloten maar wij wisten er eentje (Palm Beach Bar & Restaurant) die het hele jaar open is. We hadden daar ook gegeten tijdens de bezichtigingsreis. Het zaakje was nog open maar de keuken was al gesloten en de kok stond op het punt om naar huis te gaan. Maar broodjes en wat salade was geen enkel probleem. We hadden zo´n honger dat we zelfs gebakken schoenzool goed hadden gevonden maar we kregen een omelet met brood en sla. Heerlijk!
Gelukkig vonden we ook nog een taxi zodat we het hele stuk bergop niet terug hoefden te lopen. Moe maar voldaan sliepen we de eerste nacht in ons nieuwe huis als rozen.